اینجا “آسپیرین” است. فکر کردی برای تسکین دردهایت آمدی؟ اشتباه محض است. آسپیرین قرار نیست آرامت کند؛ قرار است آن‌قدر تلخ باشد که تمامِ آن توهمِ خوشبختی را از گلویت پایین ببرد. من اینجا نمی‌نویسم که نوازشت کنم. می‌نویسم تا زخم‌هایت را با نمکِ کلمات، ضدعفونی کنم. اگر دنبالِ متن‌های زرد و دل‌نوشته‌های آبکی هستی، همین الان صفحه را ببند. فحش بده و یک لیوان آب خنک بخور. اینجا خبری از مرهم نیست. من، این‌جا، زهر را در کالبدِ کلمات می‌ریزم.همین